fot. ONS Choć ma usposobienie i wygląd grzecznej dziewczynki, niech was nie zwiodą pozory. Joanna Jabłczyńska to dojrzała i rozsądna kobieta, która dobrze wie, czego chce od życia. I zwykle osiąga to, co sobie zamierzy. – Kiedy Twoja płyta zawojuje listy przebojów? Joanna Jabłczyńska: Wiem, że powinnam ją nagrać. Zajęłam co prawda drugie miejsce w „Jak Oni śpiewają” – niby to gorsze, ale wiele osób wysyłało na mnie SMS-y, a ja ich zawiodłam. Ta płyta byłaby z mojej strony formą podziękowania. Pojawiło się już nawet kilka propozycji, ale raczej z nich nie skorzystam. Boję się współpracy z wytwórniami, bo znajomi zawodowo zajmujący się muzyką ostrzegają, że nie będę miała nic do gadania. A ja mam wizję tego, co chcę zrobić. Przede wszystkim chcę pracować z ludźmi, których znam i lubię. Jedyną osobą, której w tych kwestiach ufam, jest Janusz Tylman. – Dlaczego właśnie on? Joanna Jabłczyńska: Pracowaliśmy razem od początku programu „Jak Oni śpiewają”. Znamy się jeszcze z wcześniejszych lat i rozumiemy bez słów. On wie, co lubię i jakie mam możliwości. No i przede wszystkim zna się na muzyce... w przeciwieństwie do mnie.– Podczas programu padło na Twój temat wiele miłych słów, ale pojawiły się też przykre opinie, na przykład że podlizujesz się jury i publiczności. Czytałaś w Internecie takie komentarze? Joanna Jabłczyńska: Nie dało się ich nie zauważyć. To było bardzo przykre. Wszystko było dobrze do momentu, gdy byłam nominowana z Olgą Bończyk. Wtedy ludzie zaczęli pisać, że jak ja przejdę dalej, to oni przestaną oglądać program. Bo wygra ta, która się tylko przebiera i pokazuje nogi, a nie Olga, która jest profesjonalną piosenkarką. Widzowie na mnie głosowali i przechodziłam dalej – co mogłam na to poradzić? Gdy Olga odpadła, było jeszcze gorzej. Ale z drugiej strony trochę rozumiem rozczarowanie tych ludzi. Rzeczywiście śpiewam gorzej od Olgi Bończyk. Ja raczej bawiłam się śpiewaniem, a ona robiła to bardzo świadomie i profesjonalnie. Od momentu, kiedy Olga odpadła z show, modliłam się, żeby tego programu nie wygrać, bo wtedy dopiero zaczęłaby się na mnie nagonka. Joanna Jabłczyńska - "Jak Oni śpiewają" - Umbrella – Często zarzuca Ci się, że jesteś zbyt cukierkowa. To wizerunek czy prawdziwa Ty? Joanna Jabłczyńska: Ludzie postrzegają mnie przez pryzmat postaci, którą gram w „Na Wspólnej”. Ale dzięki „Jak Oni śpiewają” pokazałam się taka, jaka jestem. Nie będę się na siłę zmieniać, bo ludziom się to nie podoba. Jeżeli komuś przeszkadza mój uśmiech i to, że jestem miła, to trudno. Nie muszę podobać się wszystkim. – Niewiele osób wie, że w tej słodkiej dziewczynce, którą oglądają w telewizji, drzemie ogromna siła. Uprawiasz sporty niemalże ekstremalne: nurkowanie, kolarstwo górskie… Joanna Jabłczyńska: Sport to dla mnie odpoczynek, hobby, dzięki któremu mogę odreagować każdy stres. Na maratonach rowerowych, w których startuję, zakładam okulary, kask i jadę jak normalny uczestnik. Nikt nie musi wiedzieć, że tam jestem, i chcę, żeby tak zostało. – Kilkugodzinny wysiłek nazywasz odpoczynkiem? Joanna Jabłczyńska: Faktycznie nie potrafię odpoczywać jak zwyczajny człowiek, leżeć do góry brzuchem i nic nie robić. Niedawno byłam w Maso Corto i tam dałam czadu. Wstawałam bardzo wcześnie, żeby jeździć na snowboardzie, potem na rowerze, po południu szłam na basen i nawet na imprezy wieczorne nie chodziłam, żeby od rana móc korzystać ze wszystkiego, co tam było. No, ale po programie, który trwał cztery miesiące, byłam wygłodniała. Przez ten czas nie mogłam uprawiać żadnego sportu. Musiałam bardzo na siebie uważać – w grę nie wchodziły nie tylko kontuzje, ale nawet najmniejsze przeziębienie. – Sporty, przyjemności… A jak Ci idzie studiowanie prawa? Joanna Jabłczyńska: Świetnie. Mimo wielu zajęć związanych z serialem i udziałem w „Jak Oni śpiewają” udało mi się zaliczyć wszystkie egzaminy w zerowych terminach i to na bardzo dobre oceny.– Gratuluję! Jesteś na piątym roku. Co dalej, rzucisz show-biznes i zostaniesz prawnikiem? Joanna Jabłczyńska: Mam problem z tym, że interesuje mnie bardzo wiele rzeczy. Poszłam na prawo, bo nie wymyślono jeszcze kierunku dla mnie. Lubię wysoko stawiać sobie poprzeczkę, więc przy wyborze studiów istniały dla mnie tylko dwa kierunki: medycyna i prawo. Najpierw chciałam iść na medycynę, bo tata jest biologiem, mama położną, dziadek był lekarzem. Poszłam już nawet na kurs przygotowawczy do egzaminów, ale właśnie wtedy dostałam się do serialu „Na Wspólnej”. Pomyślałam sobie, że nie dam rady pogodzić tak wymagających studiów i aktorstwa. Wtedy zdecydowałam o prawie. Jest tak fajnie, że planuję zrobić jeszcze studia doktoranckie. Ale najpierw napiszę pracę magisterską na temat „prawa do wizerunku”. W ten sposób uda mi się połączyć studia z moją pracą. – Nie boisz się tego, że jak już zaczniesz karierę prawniczą, to ludzie będą postrzegali Cię przez pryzmat gwiazdy i nie będą traktowali poważnie? Joanna Jabłczyńska: Gdy poszłam na praktyki do kancelarii notarialnej, myślałam, że ludzie będą zmieszani moją obecnością, bo skojarzą mnie z serialu. I co się stało? 40-letnie osoby mówiły do mnie „pani notariusz”. Budziłam zaufanie, bo ludziom wydawało się, że mnie znają, choć nie wszyscy kojarzyli skąd. Wiem jednak, że nie mogłabym tam zostać. Notariusz nie może się reklamować ani nawet występować w telewizji. Jak zrobię specjalizację z prawa do wizerunku, to pewnie będę miała do czynienia głównie z aktorami. Myślę, że wtedy pomoże mi to, że sama wykonuję ten zawód i dokładnie wiem, jakie problemy są z nim związane. – Powiedziałaś kiedyś, że najważniejszą rzeczą w życiu kobiety jest urodzenie dziecka. Joanna Jabłczyńska: Gdy ma się mamę położną, porody stają się czymś normalnym i naturalnym. Mama zawsze mi o tym opowiadała i to mnie fascynowało. Zresztą zawsze lubiłam dzieci. Nie narzekałabym, gdybym kiedyś miała własne przedszkole (śmiech). To, że stawiam w życiu na rodzinę, jest przede wszystkim zasługą mamy. Ona zawsze była w stu procentach oddana mnie i mojej siostrze. Dzięki temu do 18. roku życia, czyli do chwili, gdy małżeństwo moich rodziców się rozpadło, miałam najlepszą rodzinę pod słońcem. – Jak dziś wyglądają Twoje relacje z tatą? Joanna Jabłczyńska: Ja mam swoje życie, tata ma swoje. Już parę razy wyciągałam rękę na zgodę, ale jakoś nam to nie wychodzi. Najgorsze jest to, że ten rozwód cały czas trwa. Czasem zastanawiam się, czy to wciąż jest mój tata – ten człowiek, który wysyła kolejne pozwy, wytacza sprawy. Ostatni raz kontaktowałam się z nim, gdy chciałam zaprosić go na finał „Jak Oni śpiewają”. Wcześniej przecież byłam jego oczkiem w głowie – chodził na wszystkie moje koncerty, nagrywał występy na wideo i bardzo je przeżywał. Gdyby między moim rodzicami było normalnie, tata na pewno byłby na każdym programie. I choć dziś nie mamy ze sobą kontaktu, wiem, że oglądał finał „Jak Oni śpiewają”. Chciałam, żeby był tam ze mną, ale nie przyszedł, nie zadzwonił, nie odezwał się. Prawdopodobnie jego nowa żona nie chce, aby utrzymywał kontakt z byłą rodziną. W pewnym sensie ją rozumiem. Chciałabym mieć dobry kontakt z ojcem, ale nie na siłę. Myślę, że nasze drogi jeszcze się kiedyś zejdą. – Jesteś w stanie wybaczyć ojcu, że Was zostawił? Joanna Jabłczyńska: Rozumiem, że jeśli ktoś jest nieszczęśliwy w związku, to musi odejść. Ale nie wybaczam mu jego decyzji, bo byłam w tej rodzinie i wiem, jaka jest moja mama. Nie było powodu, aby się z nią rozstawać. W moim ojcu obudziła się po prostu druga młodość. I tylko z tego powodu mam do niego żal. Rozumiem, że czasem trzeba się rozwieść, bo nie ma innego wyjścia, ale tu tak nie było. Mój tata był naprawdę szczęśliwy w tej rodzinie i myślę, że ma tego świadomość i czasem żałuje tej decyzji. – Czy mając za sobą doświadczenie rozwodu rodziców, nie boisz się założyć własnej rodziny? Joanna Jabłczyńska: Małżeństwa zawsze będę się bała. To jest normalne. Ale z dzieckiem to jest zupełnie inna więź. Cokolwiek by się działo, ono zawsze będzie częścią mnie. Dlatego dla mnie najważniejszą rolą w życiu kobiety nie jest rola żony, lecz matki. – Rozumiem, że to rozwód rodziców zmienił Twoje podejście do małżeństwa? Joanna Jabłczyńska: Zanim do niego doszło, żyłam w innym świecie. Wokół ludzie się rozwodzili, a ja patrzyłam na mamę i tatę i mówiłam: „Będę taka jak moi rodzice!”. To oni nauczyli mnie, jak tworzyć szczęśliwą rodzinę. Tak mi się wtedy wydawało. Do tej pory nie potrafię wytłumaczyć sobie, dlaczego ich małżeństwo się rozpadło. Byli moją ostoją. Wierzyłam, że przetrwają, że są inni niż wszyscy. Po rozwodzie wszystko runęło. Nie mogę powie dzieć, że zniechęciłam się do ślubu. Chcę mieć męża, dzieci, ale zawsze będę brała pod uwagę ryzyko, że moja rodzina może się rozpaść. Jednego jestem pewna – dziecko to ja na pewno urodzę! – Zdradzisz, kiedy? Joanna Jabłczyńska: Na pewno jeszcze nie teraz. Dziecko jest moim głównym celem w życiu, ale marzę o nim mniej więcej od 16. roku życia. Po to teraz pracuję i uczę się, żeby móc w przyszłości to dziecko spokojnie wychować. Jeszcze sobie trochę poczekam. Dominika Bartczak / Party